Paul de Grauwe over de Eurocrisis
Paul De Grauwe (Ukkel, 18 juli 1946) is vanaf februari 2012 professor aan de London School of Economics and Political Science en gewoon hoogleraar emeritus aan de Katholieke Universiteit Leuven. Hij is een voormalig Belgisch senator voor de Vlaamse partij VLD.
Paul De Grauwe studeerde aan het Sint-Jan Berchmanscollege te Brussel en economie aan de K.U.Leuven. Hij doctoreerde in 1973 aan de Johns Hopkins University te Baltimore (Maryland).
Hij startte als stagiair bij de toenmalige Europese Economische Gemeenschap en werd nadien eerst assistent en dan professor aan de KU Leuven. Nadien nam hij opdrachten aan bij het Internationaal Monetair Fonds, het Centre for European Policy Studies en de Europese Centrale Bank. Hij was ook gastprofessor aan de universiteiten van Michigan, Tilburg, Kiel, en Saarbrücken, de Wharton School, de Vrije Universiteit Berlijn en de Universiteit van Amsterdam. Doctor Honoris Causa werd hij aan de universiteiten van Sankt Gallen en Genua en de Finse Turku School of Economics and Business Administration.
Van 1991 tot 1995 zetelde hij voor de VLD in de Senaat, van 1995 tot 1999 in de kamer en van 1999 tot 2003 terug in de Senaat.
Hij is redacteur van gezaghebbende economische vaktijdschriften en lid van de economische adviesgroep van José Manuel Barroso, de voorzitter van de Europese Commissie. Hij heeft al jaren een column in de Financial Times. De Vlaamse televisiezenders interviewen hem vaak als expert over actuele economische thema’s. Naast honderden wetenschappelijke artikelen publiceerde hij tientallen wetenschappelijke en vulgariserende boeken. Daarnaast is hij ook (co)-auteur van economische handboeken zowel in het Nederlands als het Engels. Jan Tinbergen is één van zijn grote voorbeelden.
Als liberaal en vrije marktideoloog is hij een onvoorwaardelijk voorstander van de markteconomie en de globalisering. Af en toe formuleert hij wel aarzelend kritiek op al te liberale standpunten en is onder meer tegen een veralgemeende loonmatiging. Ook bij de recente kredietcrisis waagde hij het de verantwoordelijken bij naam te noemen. In zijn voor een groot publiek geschreven De onvoltooide globalisering legt hij uit waarom hij de globalisering goed vindt en gaat hij in op de stellingen van anti-globalisten die hij te pessimistisch vindt. Hij stelt zichzelf voor als een optimist en gelooft dat het marktmechanisme en economische groei de problemen op het gebied van grondstoffenschaarste, energie, milieu en klimaat zullen oplossen.