Ik heb Den Haag nooit bereikt. Door een seinstoring tussen Schiphol en Leiden strandde ik in Hoofddorp en keerde ik onverrichter zake huiswaarts. Een dag later las ik dat ik niet de enige was. NRC Handelsblad meldde dat de helft van de fracties verstek had laten gaan. Tofik Dibi van GroenLinks was er niet, Cynthia Ortega-Martijn (ChristenUnie) stapte halverwege op en zelfs Joram van Klaveren van de PVV had iets beters te doen. Tien jaar lang debatteert Den Haag zich een slag in de rondte over integratie en dan zit er een kabinet met bruine agenda en laat de helft van de woordvoerders het afweten!
De verbazing hierover waar het verslag in NRC Handelsblad blijk van gaf, is meer dan naïef. In Nederland is in het afgelopen decennium namelijk geleidelijk consensus ontstaan over hoe het integratievraagstuk moet worden geframed. En dat frame bestaat uit de volgende retorische bouwstenen: ‘multicultureel drama’, ‘Islamisering’, ‘tsunami van migranten’ en ‘linkse kerk’. Of in uitgeschreven vorm: Nederland kampt met een groot en hardnekkig integratieprobleem, dat wordt veroorzaakt door een constante toestroom van islamitische migranten, die vervolgens door een linkse elite worden voorgetrokken boven de oorspronkelijke inwoners van de naoorlogse stadswijken. Links en rechts delen deze analyse; zij twisten over de schuldvraag.
Fascinerend is dat het allemaal lulkoek is. Ga maar na: met multiculturalisme heeft het Nederlandse integratievraagstuk niets van doen, met de laatste restjes verzuiling des te meer. De ‘linkse kerk’ heeft de integratieproblemen niet verzwegen, maar er al vanaf de vroege jaren tachtig vaak en veel aandacht voor gevraagd. Het zijn bovendien niet alleen de linkse partijen die de integratieagenda hebben bepaald, CDA en VVD zijn er net zo goed verantwoordelijk voor. En – last but not least – er is helemaal geen multicultureel drama; het gaat uitstekend met de integratie van islamitische migranten!
Lees verder op de site van de Groene Amsterdammer