Economic history is filled with bouts of financial euphoria followed by painful mornings after. When nations awake saddled with debts incurred to finance wars, episodes of failed speculation, or grand projects that haven’t paid off, they have two choices. Either the creditor class prevails at the expense of everyone else, or governments find ways to reduce the debt burden so that the productive power of the economy can recover….

The real issue is how to restructure debt when it becomes impossible to repay. This is not just a struggle between haves and have-nots but between the claims of the past and the potential of the future.

Zie ook commentaar Mike Konczal op RortyBomb

Share and Enjoy:
  • Print
  • Digg
  • StumbleUpon
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Yahoo! Buzz
  • Twitter
  • Google Bookmarks
  • Hyves
 

Richard Koo was out with a note yesterday that was sharply critical of the Federal Reserve’s second round of quantitative easing (hat tip Zero Hedge). While Koo sees QE2 as having created speculative flows into commodity markets, he also wanted to set the record straight about what QE2 does and does not do.

Koo writes:

In the debate surrounding these issues, I was struck by (1) the misconceptions of QE2 held by some market participants and (2) the fundamental problems inherent in QE2. In this report I would like to touch on both of these questions.

Turning first to the market’s misconceptions regarding QE2, many investors believe that the large-scale quantitative easing programs implemented by the Federal Reserve and the Bank of England have left the markets awash in money, and that this money is providing substantial support for the real economy and markets.

The Fed’s balance sheet is now three times its pre-crisis size, and the Bank of England has taken similar measures. This balance sheet expansion has been the focus of much attention in the markets.

When a central bank triples the size of its balance sheet, the amount of liquidity being supplied to the market is also tripled. Under ordinary conditions, that would result in a tripling of the money supply, the key indicator of the money available for use by the private sector.

A tripling of the money available for consumption and investment by the private sector puts strong upward pressure on GDP and prices, including asset prices. That is why investors had such high expectations of quantitative easing.

Koo is pointing to the money multiplier fallacy that comes from the concept that banks are reserve constrained. Of course, none of this is true. Banks are never reserve constrained in our non-convertible floating exchange rate monetary system; They are capital constrained.

Theoretically, banks could lend out up to 10 times their reserves if the reserve ratio is 10% (money multiplier: loans = 1/reserve ratio). In reality, however, banks make the loans first and then look to the reserves afterward. That means some banks are short reserves and must borrow them in the interbank market.

Lees verder op: Richard Koo over kwantitatieve verruiming en speculatie

 

Ipaper Richard Koo over Quantitative Easing deeltje twee

Share and Enjoy:
  • Print
  • Digg
  • StumbleUpon
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Yahoo! Buzz
  • Twitter
  • Google Bookmarks
  • Hyves
 

Wat gebeurt er in Oom Digobert’s pakhuis? (mejudice)

De financiële crisis leert ons dat systeemrisico’s niet ondenkbeeldig zijn en serieuze studie verdienen.  Ron Berndsen heeft recentelijk speciaal aandacht besteed in zijn oratie aan de Universiteit van Tilburg aan de vraag hoe de moderne financiële infrastructuur het beste vormgegeven kan worden zodat systeemrisico’s beperkt kunnen worden. Een grootscheepse verbouwing van het Europese betalings- en effectenverkeer ligt in het verschiet.

Het belang van giraal geld
Iedere consument of bedrijf maakt elke dag wel gebruik van Oom Digobert’s pakhuis. Oom Digobert is de digitale broer van Dagobert Duck en beheerder van een pakhuis dat gevuld is met geld, giraal geld. In tegenstelling tot bankbiljetten en munten kan je giraal geld niet aanraken, laat staan erin zwemmen zoals de beroemde steenrijke eend uit Duckstad. Het kenmerk van giraal geld is dat het alleen bestaat in de vorm van een tegoed op een bankrekening. Dat geldt tegenwoordig ook voor bijna alle financiële waardepapieren zoals aandelen en obligaties: deze bestaan alleen in digitale vorm als een tegoed op een effectenrekening. Als we de tegoeden van alle bankrekeningen en effectenrekeningen bij elkaar nemen voor alle 17 landen van het eurogebied dan hebben we Oom Digobert’s pakhuis te pakken (zie figuur 1). De totale som geld en effecten telt op tot het inmense bedrag van ongeveer 36 biljoen euro.

Figuur 1: Samenstelling geldpakhuis in eurogebied

Telkens als iemand in het eurogebied geld opneemt uit een geldautomaat, in een winkel de pinpas gebruikt of zijn beleggingsportefeuille aanpast, verandert er iets in het pakhuis: er “stroomt” geld van de betaler naar de ontvanger of effecten van de verkoper naar de koper. Ook hier gaat het om veel geld: iedere dag stroomt er 5,5 biljoen euro door het pakhuis. Het gaat hier om de functie van geld als ruilmiddel. Op de begane grond wordt het betalingsverkeer tussen consumenten en bedrijven afgewikkeld; op de eerste verdieping betalen banken elkaar grote bedragen in het zogenoemde hoogwaardige betalingsverkeer en op de tweede verdieping vindt onder andere de beurshandel in aandelen en obligaties plaats en de afwikkeling van die handelstransacties. Desondanks blijft dit pakhuis – formeel financiële infrastructuur geheten – in de economiebeoefening onderbelicht: dat is begrijpelijk maar niet goed.

Onderbelichte rol van geld als ruilmiddel
Het is begrijpelijk omdat de functie van geld als ruilmiddel zich grotendeels afspeelt achter de schermen en de mens de neiging heeft om geen aandacht te schenken aan zaken die 99% van de tijd Continue reading »

Share and Enjoy:
  • Print
  • Digg
  • StumbleUpon
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Yahoo! Buzz
  • Twitter
  • Google Bookmarks
  • Hyves
 

Links van de Kerk door Jan Blommaert

Kif Kif lanceert op 21 maart 2011 samen met prof. Blommaert het e-book: Links van de kerk. De linkerzijde en de multiculturele samenleving. Dit boek is gratis beschikbaar op de website van Kif Kif en kan naar hartenlust gedownload worden op e-readers of gelezen worden op PC. Bovendien stellen we het e-book ook beschikbaar als pdf, zodat mensen het ook kunnen afdrukken. “Kif Kif is bijzonder fier dat het dit nieuwe boek van hoogleraar Blommaert mag publiceren. Het is een uiterst belangrijk werk dat komaf maakt met de dominante idee dat links zowel het debat als het beleid omtrent diversiteit domineert.”, aldus Ico Maly (Coördinator Kif Kif)

De linkse kerk domineert jarenlang het debat over multiculturalisme; ze sacraliseert die multiculturele samenleving en bezingt er enkel de geneugten van, en ter zelfder tijd zwijgt ze de nadelen en gevaren ervan dood en dekt ze die toe  onder politieke correctheid. Dit motiefje domineert al jaren het debat over diversiteit in onze samenleving. Veel tegenwind krijgt het bovendien niet meer. Het lijkt een feitelijke beschrijving te zijn van de realiteit. Niets is echter minder waar en dat toont Jan Blommaert, Hoogleraar Taal, Cultuur en Globalisering aan de Universiteit van Tilburg, haarfijn aan in het e-book.

In vier hoofdstukken duidt Blommaert de geschiedenis van het integratiedebat, de hegemonie van rechts en de machteloosheid van links in dit debat en het beleid. Haarscherp en met solide argumenten toont Blommaert aan dat de principes van links en de democratie in het integratiedebat en -beleid ondergraven worden. “Van een linkse kerk die het integratiebeleid domineert is geen sprake. Integendeel, het is de rechtse kerk die sinds twee decennia de contouren van het integratiedebat bepaalt. De linkerzijde is niet alleen verdeeld op dit thema, ze wordt ook uitgesloten van het debat door ze te ridiculiseren als naïef, politiek correct, … En dit zonder in te gaan op de argumentatie.”, zo stelt prof. Blommaert.

Dit boek is een solide antwoord op alle clichés die de laatste decennia gedebiteerd worden in het diversiteitsdebat. Kif Kif hoopt dat de publicatie van dit belangrijke boek een kentering kan betekenen in het huidige dominante discours. “Dagelijks moeten we aanhoren dat de linkerzijde het debat en het beleid bepalen inzake diversiteit in onze samenleving. De feiten spreken dit echter tegen. Antiracisme in België is vooral het werk van geëngageerde burgers, vrijwilligers en kleine organisaties zoals Kif Kif. Van een machtige linkse kerk is geen sprake, laten we hopen dat dit discours nu voor eens en voor altijd achter ons ligt.”, zegt Ico Maly (Kif Kif)

Bron: http://www.kifkif.be/

Share and Enjoy:
  • Print
  • Digg
  • StumbleUpon
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Yahoo! Buzz
  • Twitter
  • Google Bookmarks
  • Hyves
 

Een baanloos herstel is geen herstel: vooruitzichten voor de Amerikaanse Economie

Auteurs: Dimitri B. Papadimitriou, Greg Hannsgen, Gennaro Zezza

Introduction

The US economy grew reasonably fast during the last quarter of 2010, and the general expectation seems to be that satisfactory growth will continue in 2011–12. This report argues that the expansion may indeed continue through 2012, and perhaps for another quarter or so in 2013. But with large deficits in the government and foreign sectors, satisfactory growth in the medium term cannot be achieved without a major, sustained increase in net export demand. This, of course,
cannot happen automatically, and it certainly will not happen without either a cut in the domestic absorption of goods and services in the United States or a revaluation of the currencies of the major US trading partners. Both might impart a deflationary impulse to the rest of the world, while the latter might also cause a resumption of inflationary pressures. Following our usual custom, we make no short-term forecast. Instead, using the Levy Institute’s macro model, which is rooted in a consistent system of stock and flow variables, we trace a range of possible medium-term scenarios in order to evaluate strategic predicaments and policy options, without being at all precise about timing.

Bron: Levy Economics Institute

Share and Enjoy:
  • Print
  • Digg
  • StumbleUpon
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Yahoo! Buzz
  • Twitter
  • Google Bookmarks
  • Hyves
 

Jean-Paul Fitoussi: Kapitalisme, Socialisme en Democratie

Some questions can only be answered by educated guess. The question at the centre of this round table pertains to this category. We should not be ashamed of this kind of limitation of our capacity to predict the future. We have no theory, no past experience on which to build a framework of what lies ahead. We have been in a few years surprised by the turn taken by events. None of us ex-ante has foreseen the financial crisis, although many of us ex-post are pretending having done so. It is true that a non negligible number of economists, among those who are here today, have underlined the risk inherent with unfettered markets; that many have expressed doubts about the sustainability of the situation. But still none has forecasted when and how the crisis would arise.

Maybe this is less true of the European crisis, which has been in someimportant dimensions, announced long ago. The same is even truer as far as the political order is concerned. The revolution in the Arabic world took us by surprise,
even those among us who were informed about the growing malaise in some of the countries concerned. I was one of them, but I have to confess that a few hours before Ben Ali left power, I was arguing that he would never do so as he had all the means of repression in his hands. I had the excuse of being an economist. But political scientists and even governments with their secret services did no better!

Share and Enjoy:
  • Print
  • Digg
  • StumbleUpon
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Yahoo! Buzz
  • Twitter
  • Google Bookmarks
  • Hyves
 

Het faillissement van de marktutopie?

Lezing op een discussieavond met Hans Achterhuis over zijn boek De utopie van de vrije markt, georganiseerd door de Amsterdamse Alumnikring Andragologen op 30 september 2010
Het faillissement van de marktutopie, was onze titel. Het heeft er even op geleken dat het neoliberalisme bankroet was. Er leek geen redden meer aan. Het was duidelijk geworden dat je de financiële markten niet vrij kan laten. Overal gingen overheden de teugels weer in handen nemen, de dereguleringsgolf werd tot staan gebracht, er zijn zelfs banken genationaliseerd. Nu zetten we toch maar even een vraagteken, want de marktutopie lijkt een doorstart te maken. De omstandigheden zijn opeens weer gunstig voor de marktfundamentalisten nu de bankencrisis is uitgemond in een landencrisis: de ontmanteling van overheidsinstellingen staat nu op de agenda. De overheden zijn een stuk minder bezig de regie over te nemen, ze zijn eerder bezig zichzelf een stukje af te schaffen, vooral in Nederland. En daarmee krijgt de markt weer ruim baan.

Share and Enjoy:
  • Print
  • Digg
  • StumbleUpon
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Yahoo! Buzz
  • Twitter
  • Google Bookmarks
  • Hyves
 

Overheidsgarantie voor de bouw van een kerncentrale in Nederland

– Een inschatting van de maatschappelijke kosten en opbrengsten-

Op wereldwijde schaal lijkt er hernieuwde interesse in kernenergie te zijn. Echter, in de huidige marktordening lijken investeringen in de bouw van nieuwe kerncentrales onwaarschijnlijk zonder enige vorm van overheidsingrijpen omdat de financieringsrisico’s voor private partijen te groot zijn. Een overheid kan ervoor kiezen om een overheidsgarantie te verstrekken, zoals in Amerika gebeurt. In dit rapport wordt getracht een antwoord te geven op de vraag wat de maatschappelijke kosten zijn van een overheidsgarantie op een nieuwe kerncentrale in Nederland. Het verstrekken van een garantie houdt een exposure-risico en een default-risico in voor de overheid.

Echter, het schatten van de kosten van deze risico’s is om diverse redenen lastig. De in dit rapport gehanteerde methode, gebaseerd op publiek beschikbare gegevens, leidt tot een schatting van de overheids-exposure van € 2 miljard, en een default risico van € 1 miljard.
Wanneer de Nederlandse overheid ertoe zou besluiten een garantie te verstrekken dan zal de ontvanger een premie moeten betalen die een weergave vormt van het risico. De overheid zal waarschijinlijk een deel van deze premie op zich moeten nemen.

Dit bedrag zou, afhankelijk van hoeveel de bedrijven zelf kunnen bijdragen kunnen liggen tussen 0 en € 1 miljard, maar ligt waarschijnlijk rond de € 500 Miljoen. De kosten van een overheidsgarantie zijn weliswaar significant, maar kunnen, afgezet tegen beleidsdoelstellingen voor CO2-reductie, ook als efficiënte, hoewel risicovolle, investeringen worden beschouwd. Ze kunnen bovendien op verschillende partijen (belastingbetalers, leveranciers of afnemers) worden afgewenteld, zoals in Finland gebeurt.


Share and Enjoy:
  • Print
  • Digg
  • StumbleUpon
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Yahoo! Buzz
  • Twitter
  • Google Bookmarks
  • Hyves
MrWonkishCreative Commons Licence
This work by MrWonkish is licensed under a Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 Unported License.
Suffusion theme by Sayontan Sinha

Switch to our mobile site