De Nederlandse overheid subsidieert al jaren de bouw en uitbreiding van megastallen in het buitenland, deels uit potjes bestemd voor ontwikkelingshulp. Dit blijkt uit het rapport “De megastal als exportproduct” van Stichting Wakker Dier. Zo werd bijvoorbeeld 750.000 euro bijgedragen aan de uitbreidingsplannen van Omsky Bacon van 250.000 naar 500.000 varkens. Omsky Bacon is een dochterbedrijf van het imperium van miljardair Abramovich. De grootste varkensboer van Nederland, Van Genugten, kreeg 700.000 euro nota bene uit het potje van ontwikkelingshulp voor de bouw van een grote varkensstal in Bosnië. De bevindingen zijn saillant omdat in Nederland veel weerstand is tegen megastallen. Burgers betalen op deze manier echter wel mee aan de bouw van megastallen in het buitenland, terwijl dieren daar vaak nog slechter worden behandeld en de lokale markt wordt verstoord.

De Nederlandse overheid subsidieert de Nederlandse agro-industrie bij projecten voor megastallen in het buitenland. Hiermee wil zij de voorname rol van de Nederlandse veevoerindustrie, stallenbouwers, fokbedrijven en adviseurs in de Continue reading »
Food Markets in Dutch Dutch Banks and Pension Funds in Agricultural Derivatives Markets (Rens van Tilburg -SOMO-)
Een miljard mensen komen om van honger, terwijl het eten dat wereldwijd geproduceerd wordt genoeg is om 12 miljard mensen te voeden. Deze pijnlijk heldere -maar wonderschoon gefilmde – documentaire van Oostenrijker Erwin Wagenhofer laat zien hoe die scheve verdeling in elkaar steekt. Wagenhofer laat landgenoten aan het woord die wereldwijd werkzaam zijn in de voedselindustrie: van boer tot de CEO van multinational Nestlé, allen vakmensen op hun gebied. Met veel oog voor detail filmt Wagenhofer ze op hun werk. Een afvalverwerker vertelt gelaten dat de hoeveelheid brood die dagelijks in Wenen wordt weggegooid, genoeg is om Graz, de tweede stad van Oostenrijk, van brood te voorzien.
De film neemt de ontwikkelingen in de Indiase regio Ladakh als uitgangspunt: Helena Norberg-Hodge neemt ons mee naar een gemeenschap, die zich lange tijd in eigen tempo ontwikkelde met een groot gevoel van gemeenschapszin, lokale zelfvoorziening en… tevredenheid. Tot rond 1975 de ‘moderne’ wereld er kwam binnenbulderen en de Westers georiënteerde consumptiemaatschappij langzaam maar zeker de oude waarden en tradities naar de achtergrond drong. Binnen een paar jaar was de trots van de Ladhaki’s verdwenen en begonnen vooral de jongeren te klagen over hun ‘achterlijke’ cultuur, waar inmiddels ook individualisme, armoede, milieuvervuiling en werkloosheid hun intrede hadden gedaan. Het zijn de negatieve aspecten van de economische globalisering, die zich vooral laat leiden door geld, onderlinge concurrentie en snelle (materiële) vooruitgang in plaats van samenwerking, respect voor de eigen, waardevolle cultuur en leven op een menselijke maat.
Het dubbele gezicht van globalisering
‘The Economics of Happiness’ toont het dubbele gezicht van de globalisering: een wereld die zich gelijktijdig in twee heel verschillende richtingen beweegt. Enerzijds is er de alliantie van overheden en grote bedrijven die de macht van het bedrijfsleven in stand houdt. En tegelijkertijd is er een wereldwijd verzet van mensen tegen dit beleid. Zij vragen om een herregulering van handel en financiën én ze nemen het heft in eigen hand om een heel andere toekomst te creëren. Ze zetten zich in voor gemeenschappen op een meer menselijke schaal en voor een ecologische, lokaal georiënteerde economie. De film gaat over beide ontwikkelingen: de groei van sloppenwijken en stedelijke wildgroei, afbraak van de democratie en de obscene handel in afvalstoffen: handel in het belang van de handel; zelfmoorden van Indiase boeren, de teloorgang van land… De film begint met een uitgebreide analyse van tien belangrijke kenmerken van economische globalisering en hun vérstrekkende gevolgen. Het tweede deel gaat vooral over aanzetten tot verandering; dit deel biedt naast inspiratie ook praktische oplossingen. Een meer lokaal georiënteerde economie kan een strategische oplossing vormen voor de meest ernstige problemen. De film gaat ook in op de (beleids)veranderingen die nodig zijn om lokale bedrijven te laten overleven en te laten bloeien. We maken kennis met gemeenschapsinitiatieven die een ‘lokale agenda’ vooruit helpen: stedelijke tuinen in Detroit (VS) en de wereldwijde Transition Towns beweging. We zien de opmars van de Local Food-beweging, het herstel van de biologische diversiteit, gemeenschappen en lokale economieën wereldwijd. En we maken kennis met Via Campesina: de grootste sociale beweging ter wereld, met meer dan 400 miljoen leden. Het gaat om het behoud van zowel biologische als culturele diversiteit.
Aan de film verleende een groot aantal mensen uit zes continenten hun medewerking, waaronder Vandana Shiva, Bill McKibben, David Korten, Zac Goldsmith, Michael Schuman, Samdhong Rinpoche, Andrew Simms, Richard Heinberg, Chris Johnstone, Juliet Schor, Clive Hamilton, Keibo Oiwa en Rob Hopkins.
Duidelijk wordt dat klimaatverandering en Peak Oil ons weinig keus laten: we zullen terug moeten naar een meer lokaal gestuurde economie. En het goede nieuws is dat we daarmee niet alleen de aarde kunnen genezen, maar ook ons eigen gevoel van welzijn kunnen herstellen.
Waar Wilders normaal tekeer gaat tegen onzichtbare vijanden, gaat hij hier niet tekeer tegen onzichtbare, maar in tegenstelling tot zijn tsunami’s wel werkelijk aanwezige, vijanden.(zie plaatje met luchtvervuiling) Het is beter ageren tegen een zichtbare windmolen, die voorkomt dat de volgende generatie stikt in onze troep, dan ageren tegen een onzichtbare fossiele energiesector. Die dan toch wel bijna 400% meer subsidie vreet.
Rare snuiter, die Wilders. Hij stikt liever in de buitenlucht, dan dat hij de kans loopt dat hij af en toe tegen een windmolen aan moet kijken. Maar goed, we hebben het hier wel over een man die wakker ligt van 300 vrouwen in boerka. Dan zal een windmolenpark op zee hem wel helemaal tot waanzin drijven. Stel je voor hij komt er tijdens de zendtijd voor politieke partijen langsroeien met zijn achterlijke, piepende, roeiboot.
Miljarden subsidies voor fossiele energie
De zg overheidsinterventies op het eindgebruik vananergie betreffen belastingvrijstellingen en belastingkortingen. Een paar voorbeelden:
- Belastingvrijstelling voor kerosine, scheepvaartbranstoffen en rode diesel (landbouwvoertuigen), totaal 1,7 mld
- Kortingen op de energiebelasting, vooral bij het gebruik van aardgas, totaal 1,8 mld
Duurzame energie stiefkindje
Het leeuwendeel van belastingkortingen etc. komt ten goede aan kernenergie en energie uit (andere) fossiele brandstoffen. Zo is wind op zee nog relatief duur omdat offshore windturbines zelf opdraaien voor de kosten van het aansluiten op het elektriciteitsnet, terwijl kolencentrales deze meerkosten niet hebben.
Verspilling loont
De Nederlandse energiebelasting is opgezet volgens een degressief systeem. Daardoor betaal je minder energiebelasting als het gebruik hoger is. Hierdoor betaalden de kleingebruikers, lees: de consument, 2,8 mld méér dan de kostprijs (de werkeleik interne en externe kosten) van energie. De grootverbruikers betaalden juist 1,8 mld minder dan de kostprijs.
Autokilometers gesubsidieerd
Bij zakelijke en “veelrijders’ (op diesel) liggen de accijnzen veel lager dan voor de “weinigrijders” die bij voorkeur op benzine rijden. Deze verschillen kunnen niet worden gerechtvaardigd op basis van de grootte van de auto / zwaarte van de motor of op de CO2 emissies van de vershillende brandstoffen.
Kernenergie financieel riskant
Door de kernramp in Fukushima staat kernenergie ter discussie. Naast de milieurisico’s spelen ook financiële risico’s een rol. Hierbij gaat het vooral om de bouwkosten. De recente realisaties van kernreactoren gaan gepaard met enerzijds vertragingen en anderzijds grote budget overschrijdingen. Door diverse politieke factoren kunnen de kapitaalslasten oplopen tot 15% of meer. Sommige overheden geven dan ook garanties af om de kapitaalslasten te drukken. Dergelijke verkapte subsidies zijn mogelijk niet toe gestaan binnen de Europese wetgeving.
Haalbaarheid doelstellingen 2020 dubieus
Het EU beleid voor energie en klimaat is gericht op 14% van alle energie uit duurzame bronnen en 20% reductie van de CO2 uitstoot. Momenteel zit Nederland pas op 4%
De resultaten van het gemeenschappelijke onderzoek komen op een moment dat in de politiek en de maatschappij een debat wordt gevoerd over het speelveld voor verschillende energiebronnen en energiebesparing onder invloed van overheidsbeleid.
Wakker Dier maakte een Top 9 van de meest misleidende producten, uitspraken en reclames. Van welke krijg jij de kromste tenen? Stel uit onderstaande kandidaten je eigen Liegebeest-Top 3 samen en maak kans op een Wakkere Winkelaartas.
Het meest misleidende product krijgt van Wakker Dier de Liegebeest-Trofee uitgereikt
Doe mee aan de verkiezing op de site van Wakkerdier.nl














