Documentaire Bitter Lake (Adam Curtis)

Engeland, Amerika, Rusland. Ze zijn Afghanistan binnengevallen en hebben wereldwijd een verwrongen beeld van het land geschapen, dat nog altijd politici en burgers gevangen houdt. BBC-journalist Curtis ontrafelt de complexe verhouding tussen Afghanistan en het Westen in een boeiend verhaal over ons onvermogen de geschiedenis te begrijpen.

BBC-documentairemaker Adam Curtis vertelt met Bitter Lake welbewust een complex verhaal – zijn antwoord op de verregaande versimpeling van politiek en media die hij om zich heen ziet. Bitter Lake, waarin veel fascinerend archiefmateriaal is te zien, gaat vooral over de naoorlogse geschiedenis van Afghanistan: hoe het land een grote rol speelde als spil in de Koude Oorlog, met steeds veranderende politieke affiliaties in zijn relatie met de Verenigde Staten, Rusland en Saoedi-Arabië. Een geschiedenis die draait om olie, macht en het wahabisme: de invloedrijke, ultraconservatieve islamideologie die een grote rol speelt in de politieke verhoudingen in het Midden-Oosten.
Bitter Lake geeft een overzicht dat vol zit met ironie; van in het Westen opgeleide revolutionairen tot keurige Britse vrouwen die pronken met Afghaanse honden. Een verhaal over keuzes die fout uitpakken en naïeve inschattingsfouten; een complex relaas waarin het volgens Curtis niet volstaat in simpele goed-fout-tegenstellingen te denken.


Bitter Lake (2015) – Adam Curtis Documentary… door forthedishwasher

Lagarde betaalt zelf geen belastingen

IMF-topvrouw Christine Lagarde bezwoer de Grieken hun belastingen te betalen, maar doet dat zelf niet dankzij een internationaal diplomatenstatuut.

Christine Lagarde, de topvrouw van het Internationaal Monetair Fonds, haalde zich de woede van de Grieken op de hals door in een interview met de Britse krant The Guardian te zeggen dat de Grieken “elkaar moeten beginnen helpen” en dat “door hun belastingen te betalen.”

Grieken ‘vernederd’ door uitspraken Lagarde

Lees verder op de site van Knack

Lagarde Belasting

Financiële elite wil democratie vernietigen

Griekenland is het nieuwste slagveld van de financiële elite, die zeer ondemocratisch is. Dat schrijft George Monbiot in een opiniestuk in The Guardian.

Griekenland mag dan economisch bankroet zijn, de trojka (het IMF, de Europese Centrale Bank en de Europese Commissie) is moreel failliet. De internationale insituties leggen arme landen normen op die geen democratische legitimatie kennen. Dat schrijft George Monbiot in een opiniestuk in The Guardian.

De opgelegde regels leiden tot zware bezuinigingen en ontmanteling van publieke voorzieningen zoals onderwijs en gezondheidszorg. Daardoor wordt burgers de mogelijkheid ontnomen een goed leven te leiden of hun levensomstandigheden te verbeteren

Lees verder op de site vanEurocrisis Griekenland

‘Beste Guy Verhofstadt, van uw maandloon kunnen 40 Griekse families leven’

Geachte heer Verhofstadt,

Beste Guy,

U spande gisteren de kroon. Ditmaal niet op de barricades in Oekraïne, maar in het Europees parlement. ‘De voorbije jaren slaapwandelden we naar een Grexit, nu zijn we er zelfs naartoe aan het rennen. Ik ben boos.’, zo klonk het in uw flamboyante toespraak.

Wel, daar ben ik het mee eens. Voor 2010 werd Griekenland gekenmerkt door een corrupt twee-partijen-systeem, opgezet na de val van het extreemrechtse kolonelsregime, dat gekenmerkt werd door politiek cliëntelisme, en smeergeldpolitiek. Geen haan die daar naar kraaide toen de Grieken in 1981 lid werden van de Europese Unie, en de Grieken in 2002 mee stapten in het verhaal van de Euro.

De boel ontplofte pas toen nadien bleek dat de Griekse corrupte elite, met de welwillende hulp van de bankiers van Goldman Sachs, de boeken hadden vervalst. Geen probleem, daar wist de Europese Unie wel raad mee.

De Europese Commissie en de Europese Centrale Bank riepen de hulp in van het IMF, en de drie instellingen luisterden voortaan naar de naam Trojka. Die Trojka, streek in mei 2010 in Athene neer, en ging het oplossen. Het resultaat van die Trojka-politiek is dramatisch. Geen enkel probleem werd opgelost. Integendeel. Alle, maar dan ook werkelijk alle problemen zijn groter geworden.

De ‘slaapwandeling naar de Grexit’, zoals u die periode noemt, was in werkelijkheid een catastrofe met een zeer grote menselijke kost. Dat schrijf ik niet nu. Dat schreef ik al in 2011, amper een jaar na de intrede van de Trojka, in mijn boek ‘Hoe durven ze?’.

‘Het zijn de gewone Grieken die de rekening betalen’

‘Het zijn de gewone Grieken die de rekening betalen’, zei u gisteren in uw vuurspuwende toespraak. Beste mijnheer Verhofstadt, de Grieken betalen al bijna 5 jaar de crisis. Ik vraag u: hoe komt het dat u tussen mei 2010 en december 2014 nooit hebt gesproken over de vier-jaar-durende humanitaire catastrofe, opgehoest door de ‘gewone Griek’?

Waar was Uw empathie toen bleek dat één op drie Grieken ondertussen in armoede leeft? Waar was Uw empathie toen de Trojka beval om uitkeringen na een jaar te schrappen, zodat ondertussen negen op de tien Griekse werklozen geen enkele vorm van uitkering meer krijgen?

Waar was Uw empathie toen de Trojka oplegde om de pensioenen te korten, zodat vandaag meer dan een miljoen Griekse gepensioneerden moet leven met een pensioen onder de 500 euro per maand.

Waar was Uw empathie toen de Trojka dicteerde om de lonen te korten, zodat vandaag zes op tien Griekse loontrekkenden minder dan 1.000 euro per maand verdient?

Niets hebben we daarvan gehoord.

Het gevolg van de ‘reddingsoperatie’ door de Trojka is catastrofaal. De koopkracht daalde met 37 procent. Meer dan 100.000 ondernemingen gingen in die periode failliet. Ondanks waanzinnige inspanningen is de Griekse schuld ondertussen gestegen tot 177 procent van het BNP, dat is 57 procent meer dan in 2009.

Zoals ik in 2011 in ‘Hoe Durven Ze?’ schreef: de ‘bail-outs’ die in Frankfurt werden uitgetekend, waren nooit bedoeld om de gewone Grieken te helpen. Het geld maakte een mooie U-turn rondom de Akropolis om onmiddellijk terug te gaan naar de schuldeisers van voornamelijk Duitse grootbanken. De Trojka dwong een land dat al bankroet was tot meer schuld.

De Grieken hebben ondertussen twee keer ‘neen’ gezegd aan deze blinde wurgpolitiek. Een eerste keer in januari 2015, met de verkiezingsoverwinning van Syriza. En een tweede keer in juli 2015, met het overduidelijke OXI in het Griekse referendum. Het probleem is dat de Europese aristocratie te koppig is om over haar eigen verantwoordelijkheid in het Griekse drama te spreken.

Er zijn niet te weinig voorstellen, er zijn te veel voorstellen

‘U praat over hervormingen, maar we zien nooit concrete voorstellen. Ik ben daar kwaad over.’, zo slingerde U gisteren met veel gesticulaties naar de Griekse premier.

De waarheid is niet het gebrek aan voorstellen. De waarheid is dat er te veel voorstellen op tafel liggen. Wat de Lees verder

Ewald Engelen: Martelaren van de democratie

Met het Dictaat van Athene bestaat er geen twijfel meer over het ware doel van het Europese project. De transformatie van nationale democratieën in oligarchische technocratiën, teneinde de neoliberale droom van de European Roundtable of Industrialists uit de vroege jaren tachtig eindelijk te kunnen voltooiien: totale mobilisatie voor de export.

Lees verder op de site van de Groene Amsterdammer

Boekentip Eurocrisis

Eurocrisis BoekentipEurozone Dystopia Groupthink and Denial on a Grand Scale

William Mitchell, Professor of Economics, Centre of Full Employment and Equity, University of Newcastle, Australia
Eurozone Dystopia traces the origin of the Eurozone and shows how the historical Franco-German rivalry combined with the growing dominance of neo-liberal economic thinking to create a monetary system that was deeply flawed and destined to fail. It argues that the political class in Europe is trapped in a destructive groupthink which prevents it from seeing their own policy failures. Millions are unemployed as a result and the member states are caught in a cycle of persistent stagnation and rising social instability

Boek te koop met korting (voucher code VIP35) bij http://www.e-elgar.com/shop/eurozone-dystopia

Richard Vague: The Next Economic Disaster

Richard VagueCurrent debates about economic crises typically focus on the role that public debt and debt-fueled public spending play in economic growth. This illuminating and provocative work shows that it is the rapid expansion of private rather than public debt that constrains growth and sparks economic calamities like the financial crisis of 2008.

Relying on the findings of a team of economists, credit expert Richard Vague argues that the Great Depression of the 1930s, the economic collapse of the past decade, and many other sharp downturns around the world were all preceded by a spike in privately held debt. Vague presents an algorithm for predicting crises and argues that China may soon face disaster. Since American debt levels have not declined significantly since 2008, Vague believes that economic growth in the United States will suffer unless banks embrace a policy of debt restructuring.

All informed citizens, but especially those interested in economic policy and history, will want to contend with Vague’s distressing arguments and evidence.